Het verhaal van Willemijn

“Rond de vierde verjaardag van Willemijn kreeg onze dochter steeds vaker last van enorme pijn in haar zij. Tegelijkertijd moest ze voortdurend overgeven, soms wel twee dagen achter elkaar. Van ellende kon ze niets anders dan uitgeput op de bank liggen. De eerste paar keer dat Willemijn hier last van had, dachten we nog dat ze misschien een griepje onder de leden had. Maar toen het vlak daarna weer gebeurde, zijn we meteen naar de huisarts gegaan. De dokter onderzocht Willemijn, maar kon niets vinden. Hij dacht dat het misschien spanningen waren, omdat Willemijn net begonnen was met school. Daar kwam voor Willemijn ook nog zwemles bij. Allemaal nieuwe dingen waar ze waarschijnlijk erg aan moest wennen. Onverrichter zake keerden we weer naar huis.

Maar de aanvallen bleven komen - zelfs in de vakantie, toen er toch echt geen sprake kon zijn van schoolstress. De periodes tussen de aanvallen in werden ook steeds korter. We vertrouwden het niet en gingen weer naar de huisarts. Elke keer als we bij de huisarts waren, had Willemijn echter op dat moment nergens last van en kon de huisarts als hij haar onderzocht ook niets vinden. De huisarts adviseerde toen om bij een volgende aanval direct contact op te nemen met de hulppost.
Toen het weer zover was zijn we meteen via de hulppost door naar het ziekenhuis gegaan. Na een lange avond in het ziekenhuis, waarop talloze onderzoeken plaatsvonden, werd duidelijk wat er aan de hand was. Er werd een vernauwing van de urineleider tussen de nier en de blaas  geconstateerd. Dit is een aangeboren afwijking die gelukkig goed te verhelpen is.

Het bleek mogelijk om Willemijn te behandelen met een kijkoperatie door de kinderuroloog in het Sofia Kinderziekenhuis in Rotterdam. Vóór de operatie werd Willemijn verteld wat er allemaal stond te gebeuren. Met een speciale video voor kinderen werd ze echt goed voorbereid en zag ze uiteindelijk eigenlijk ook helemaal niet op tegen de operatie. Bij de operatie is het vernauwde deel van de urineleider weggenomen en is de urineleider weer aan de nier vastgehecht. Aan het einde van de operatie, die 6 uur duurde, is er ook een inwendige katheter in de urineleider geplaatst, zodat de urineleider na de operatie voldoende rust zou krijgen om te herstellen.

Sinds de operatie heeft Willemijn nergens meer last van en na drie weken mocht ook de inwendige katheter er weer uit. De begeleiding in het ziekenhuis was geweldig, als ouders waren we steeds zeer goed op de hoogte van de stand van zaken. Kort na de operatie werd een echo gemaakt waarop alles er goed uitzag. Binnenkort gaat Willemijn nog eenmaal terug naar het ziekenhuis om via een nierscan te laten controleren of alles nog steeds in orde is. Willemijn heeft sinds de operatie geen last meer gehad van pijn in haar zij en overgeven is er al helemaal niet meer bij. Ze eet zelfs veel beter haar bordje leeg dan vroeger.

Achteraf is het heel jammer dat het zo lang heeft geduurd voordat de juiste diagnose werd gesteld. Hierdoor heeft Willemijn onnodig lang last gehad.”