Naam: Nathalie Koman
Geb. Datum: 26 juni 1992

Nathalie heeft al haar hele leven (ruim 15 jaar) last van incontinentieproblemen. Ze is alleen van haar derde tot haar vierde een jaartje zindelijk geweest. Daarna ging ze ’s nachts weer in bed plassen. In eerste instantie dachten haar ouders dat het niet zo ernstig was en dat het vanzelf weer goed zou komen. Toen ze ruim 5 jaar oud was, leek het toch een langduriger probleem te zijn. Via de huisarts kwam ze terecht bij een therapeute die zich speciaal op kinderen met plasproblemen richtte. Ze kreeg medicijnen, er werd over gepraat en manieren bedacht om het ’s nachts droog te houden. De plaswekker werd geïntroduceerd. Maar zelfs dat broekje met een signaalfunctie erin hielp niet afdoende. Via de huisarts werd Nathalie doorverwezen naar de uroloog en die schreef, na uitgebreide onderzoeken, druppeltjes voor die de blaas zouden moeten versterken. Ook deze hadden helaas niet het gewenste effect, sterker nog het werd erger. Nathalie kon het overdag ook niet meer droog houden. Op het moment dat ze aanvoelde dat ze naar het toilet moest, kon ze het al niet meer ophouden.

Toen ze 11 jaar oud was, werd een kijkoperatie van de blaas voorgesteld waarbij de capaciteit van de blaas werd gemeten. Uit de operatie bleek dat de spiertjes van haar blaas te zwak waren. Nathalie werd aangeraden om weer in therapie te gaan om de blaas beter onder controle te krijgen. De therapie bestond o.a. uit blaastrainingen. Nathalie moest liggen op een bank en zich bewuster worden van haar blaas. Hierdoor lukte het haar om overdag haar blaas gespannen te houden. Iets dat normaal gesproken automatisch gaat. Met goede medicijnen gaat het sindsdien steeds beter.

Vroeger droeg ze tijdens schoolreisjes overdag een dik maandverband en ’s nachts een luier maar tegenwoordig is overdag in ieder geval een inlegkruisje voldoende.’s Nachts draagt ze nog wel een luier want ze is toch nog 4 à 5 keer per week nat.

Nathalie houdt het incontinentie probleem liever voor zichzelf, slechts een aantal mensen in haar naaste omgeving weten ervan. Het is echter niet zo dat ze er heel erg mee zit, ze weet niet beter en accepteert dat het zo is. Liever richt ze haar energie op het verhelpen ervan dan te gaan zitten wanhopen.
Uiteindelijk hoopt Nathalie natuurlijk dat er een moment komt dat het helemaal over zal zijn. Tot die tijd vergeet ze gelukkig niet om gewoon door te leven en te genieten.