Wil (45): “Twee jaar geleden kreeg ik  last van ongewenst urineverlies. Het begon met een paar druppeltjes bij het lachen, maar het werd steeds erger. De eerste tijd praatte ik er met niemand over. Ik probeerde ermee te leven door maandverband en later echt incontinentiemateriaal te gebruiken. Maar na verloop van tijd besefte ik dat dit niet echt een goede oplossing was.

Na eindeloos wikken en wegen, zette ik de stap om naar de huisarts te gaan. Die reageerde gelukkig heel normaal. Het bleek dat veel meer mensen, vooral vrouwen, last hebben van ongewenst urineverlies en dat er goede medicijnen voor zijn. Met een recept voor specifieke pillen verliet ik de praktijk en ging meteen door naar de apotheek.

Deze medicijnen hielpen wel, maar het verlies was beslist niet helemaal over. Vooral als ik lachte of nieste, verloor ik toch nog steeds urine. Je voelt je daardoor nooit helemaal zeker. Na een tijdje besloot ik terug te gaan naar mijn huisarts. Hij legde mij uit dat de pillen de blaas wat rustiger zouden moeten maken. In mijn geval zou het urineverlies ook kunnen liggen aan een zwakke sluitspier. Daar kun je wat aan doen, zei hij . Hij verwees mij door naar een fysiotherapeute, die speciale aandacht heeft voor de bekkenbodem. Voor mij bleek dat dè oplossing. De fysiotherapeute vroeg nog eens heel precies naar mijn klachten. Vervolgens moest ik een aantal testen doen. Onder andere moest ik de spieren van mijn bekkenbodem aanspannen en ook weer ontspannen. Dat viel niet mee want je kunt het zelf niet goed zien. Het plezierige is wel dat zij heel deskundig is. Dat gaf meteen een vertrouwd gevoel. We stelden samen een behandel plan op. Inmiddels ben ik nu een aantal keren bij haar geweest. Ik merk dat de oefeningen echt helpen. Het mooiste is dat het urineverlies bijna helemaal over is.

Als ik zo doorga krijg ik het steeds meer onder controle. Straks kan ik gewoon weer sporten. Ik had eigenlijk veel eerder de stap naar de huisarts moeten zetten.”